zjawisko objawień miało przybrać nowy obrót, wychodząc poza szkołę w Kibeho docierało do różnych regionów Rwandy i poza jej granice.
Podczas objawień publicznych praktycznie nie było ekstaz grupowych ani jednoczesnych; przeciwnie, widzące miały kolejno objawienia indywidualne, wymieniając się na miejscu tego samego dnia, albo tylko jedna cieszyła się prawie wyłączną „wizytą niebieską”, a inne uczestniczyły jak wszyscy. Objawienia, dłuższe lub krótsze w zależności od przypadku, naznaczone były ciężkimi upadkami na zakończenie ekstaz.
Różniły się również bogactwem słów, długością ekstaz, śpiewami, modlitwami wstawienniczymi, błogosławieństwami (zwłaszcza z użyciem wody), powtarzającymi się upadkami w czasie tego samego objawienia w niektóre dni (poczynając od 15 sierpnia 1982 r. do końca wielkiego postu 1983 r.) oraz innymi dotkliwymi cierpieniami. Wielki post 1983 r. szczególnie odznaczał się nadzwyczajnymi głodówkami, z bliska obserwowanymi przez grupę lekarzy z Rwandyjskiego Uniwersytetu Narodowego.
Alphonsine Mumureke mówi, że 20 marca 1982 r. odbyła z Najświętszą Dziewicą wielogodzinną „podróż mistyczną” do innego „świata”, przez „miejsca”, które opisuje symbolicznym językiem każącym myśleć o takich rzeczywistościach jak piekło, czyściec i niebo.