Mogwai są dobrzy, bardzo dobrzy” - stwierdził w podsumowaniu.

Według Victorii Segal z NME „każda nuta Rock Action wygrywa każdą walkę, jaką kiedykolwiek [Mogwai] rozpoczęli, poruszona wyobraźnią i świadomością potencjału dźwięku, która stawia ich tak wysoko na moralnym podium, że prawie gubią się w chmurach. (…) Rock Action udowadnia status Mogwai jako brytyjskich figurantów tej muzycznej estetyki, która szeroko rozkwita w Ameryce Północnej”.

Na zmianę brzmienia Rock Action zwróciła również uwagę Margaret Schwartz z PopMatters: „kunsztowne, a nawet filmowe smyczki, zdobiące połowę utworów, sprawiają, że całość jest bardziej nastrojowa, a nawet ambientowa. Nie oznacza to, że zespół porzucił sferę emocjonalną na rzecz 'intelektualnej' muzyki w stylu Tortoise, ale oznacza to, że brzmi o wiele mniej jak Slint niż kiedyś”.

„To senna, płacząca płyta” – ocenił Borys Dejnarowicz z magazynu Porcys. „Może brak na niej spontanicznych wybuchów emocji, brak słynnych kontrastów brzmieniowych. Ale słychać, że to wciąż Mogwai.