VESA Display Data Channel (w skrócie DDC) – standard VESA definiujący sposób komunikacji karty graficznej z urządzeniem wyświetlającym (monitorem, LCD): określa parametry elektryczne, jak również interfejs programisty. Pierwsza wersja standardu została ogłoszona w 1994 roku, poprawiona – oznaczona numerem 1.1 – w roku 1999. Przed ogłoszeniem tego standardu nie istniał żaden inny (powszechny), który definiowałby podobną funkcjonalność.
Główna idea jest taka, że producent monitora w pamięci ROM zapisuje parametry monitora, które można odczytać programowo. Informacje udostępniane przez monitor pozwalają określić m.in. fizyczne rozmiary monitora, maksymalną częstotliwość odchylania poziomego i pionowego, punkt bieli.
Dodatkowy standard DDC/CI (Command Interface) umożliwia programowe sterowanie monitora, tzn. wysyłanie rozkazów, które mogą powodować np. zmianę jasności, kontrastu, czy rozmiaru obrazu.
Komunikacja z monitorem zrealizowana została za pomocą szeregowego interfejsu I²C (wprowadzonego przez firmę Philips).