Po dojściu do władzy w 1981 przez Husniego Mubaraka, został w następnym roku mianowany ministrem planowania. W 1984 objął stanowisko ministra współpracy międzynarodowej, a od 1985 do 1996 zajmował stanowisko wicepremiera. Od 2 stycznia 1996 do 5 października 1999 pełnił funkcję premiera Egiptu. Jako ekonomista był jednym z głównych autorów reform gospodarczych zapoczątkowanych w 1991. W czasie pierwszej kadencji premiera jego rząd opracował szereg planów gospodarczych, w tym zrealizowany plan rozwoju i rekultywacji ziemi w dorzeczu Nilu oraz porzucony długookresowy plan rozwoju Egiptu do roku 2017. Ściśle współpracował z Międzynarodowym Funduszem Walutowym. W czasie jego kadencji poziom ubóstwa w kraju spadł z 21% do 17%. Wskutek swoich działań zyskał wówczas przydomek "premiera ubogich", a poprzez współpracę z opozycją również miano "premiera opozycji". Po dymisji ze stanowiska wycofał się z życia publicznego.