Pozostały jedynie gaje oliwne położone na wzgórzach na północy. W ten sposób, jednym posunięciem zniszczono prawie całą gospodarkę Dejr al-Asad. Wywłaszczenie spotkało się z silnymi protestami Arabów, którzy proponowali władzom inne tereny, bardziej dogodne do założenia nowego miasta. Jednak Izraelczycy odmówili i zaoferowali Arabom jako rekompensatę podobne tereny w okolicy. Dwaj lewicowi posłowie Mosze Sneh (Maki) i Jusuf Chamis (Mapam) przedstawili w Knesecie list protestacyjny arabskich mieszkańców wsi, którzy uważali że oferowane im ziemie są dużo gorsze od tych, z których zostali wywłaszczeni. Po parlamentarnej debacie mieszkańcy wiosek przygotowali demonstrację, jednak wojskowe dowództwo Galilei ogłosiło cały rejon „obszarem zamkniętym”. Nikt więc nie mógł przyjechać na demonstracje, które zostały odwołane. To samo zdarzyło się podczas organizacji protestów zaplanowanych na styczeń 1964 roku. W 1975 roku Dejr al-Asad otrzymała status samorządu lokalnego. Następnie, w 2003 roku przeprowadzono reformę terytorialną, w wyniku której połączono Dejr al-Asad z sąsiednimi miejscowościami Madżd al-Krum i Bi’ina tworząc jeden samorząd lokalny Szagor. W marcu 2005 roku otrzymał on prawa miejskie. Powstałe w ten sposób miasto było jednak sztucznym tworem.