Umożliwiało mu to budowanie niezależne od gustów indywidualnych inwestorów, co wpłynęło na jednorodne stylowo kształtowanie fasady kamienicy czy zespołów domów i utrwalanie charakterystycznego dla architekta stylu. Ów styl podobał się również potencjalnym klientom, o czym świadczy duża liczba zrealizowanych projektów domów, willi, a także budynków szkolnych. Pitt, obok Oskara Hoffmanna i spółki Böhmer i Preul, był jednym z popularnych architektów początku XX wieku w Poznaniu.
Pitt przy prawie wszystkich realizacjach do roku 1906 współpracował ze sztukatorem Bolesławem Richelieu, a później ze Stanisławem Duszewskim.
Styl Charakterystyczna dla architekta jest symetrycznie ukształtowana fasada ze zrównoważonym rozłożeniem wykuszy i loggi oraz czasem asymetrycznych wieżyczek, a przede wszystkim z secesyjnym detalem obramienia okien i bogatą sztukaterią o motywach roślinnych i zwierzęcych, często umieszczaną w wydzielonych prostokątnych polach podkreślających podziały na elewacji. Stosuje też neorenesansowy detal jak boniowanie o zróżnicowanej fakturze tynku w części przyziemnej budynków czy kratownicowe podziały na elewacji i we wnętrzach.