Bitwa o Międzyrzecz – bitwa stoczona w okolicach Międzyrzecza w dniach 12–14 października 1520, pomiędzy garnizonem tamtejszego zamku i międzyrzeckim mieszczaństwem, a armią najemną podążającą na pomoc Krzyżakom w trakcie wojny pruskiej. W czasie bitwy miasto zostało bardzo zniszczone.

Tło W lipcu 1520, w trakcie II fazy wojny pruskiej, wielki mistrz zakonu krzyżackiego Albrecht Hohenzollern przeszedł do kontrofensywy, uderzając na Mazowsze. W sierpniu 1520 zaatakował Warmię. W październiku 1520 z Niemiec nadeszły posiłki krzyżackie, oznaczone naszytymi na odzież krzyżami, liczące ponad 10 tysięcy żołnierzy: 1900 konnych, 8000 pieszych z 21 działami (18 kolubryn polowych, 1 notszlanga i 2 ciężkie, oblężnicze kartauny – tzw. „śpiewaczki”) oraz 300 wozami pod wodzą Wolfa von Schönburga. Po przekroczeniu granicy uderzyły na Wielkopolskę. O tych oddziałach, początkowo werbowanych daleko od polskich granic – w Alzacji i Nadrenii (później także m.in. w Brandenburgii) dość dokładne dane posiadał starosta generalny Wielkopolski Łukasz Górka, jednak sejm bydgoski zbagatelizował jego doniesienia. Nie przyniosła rezultatu próba zaciągu artylerzystów wrocławskich do obrony miasta i zamku. Posiłki dosłane przez dwór królewski (86 zaciężnych) okazały się zbyt szczupłe.