Skutki i następstwa Rabunkowi, zburzeniu i spaleniu uległo całe miasto, m.in. kościół parafialny. Krótki czas wygrany przez obrońców Międzyrzecza pozwolił stronie polskiej na zniszczenie mostów na dolnej Warcie i Obrze, co ograniczyło ruchy armii von Schönburga. Załogę zagrożonego Poznania szybko uzupełniono o tysiąc żołnierzy piechoty. Jeszcze zanim najemna armia krzyżacka ruszyła spod zdobytego miasta, została zaskoczona przez chorągwie jazdy lekkiej i kozackiej pod dowództwem m.in. Jana Zaremby, Andrzeja Tęczyńskiego i Przecława Lanckorońskiego. Zastosowana przez polskich dowódców, wobec liczebnej przewagi przeciwnika, taktyka „wojny szarpanej” bardzo utrudniła rabowanie przez najemników paszy i żywności. Po zajęciu i spaleniu Skwierzyny, przez odbudowany przez siebie most na Warcie opuścili oni czasowo polskie granice. Na terenie Nowej Marchii, północnego pogranicza Wielkopolski i na Pomorzu Gdańskim byli jednak nadal nieustannie niepokojeni i atakowani przez wspomniane oddziały polskie, ponosząc duże straty, m.in. w rejonie Wałcza. Wkrótce po oblężeniu, na ziemi międzyrzeckiej zaciągnięto chorągiew jazdy w liczbie 100 żołnierzy do obserwowania ruchów przeciwnika i strzeżenia miasta, z czego trzydziestu miało stale w nim rezydować. Armia krzyżackich zaciężnych pomaszerowała w kierunku Gdańska.