Żydzi na Madagaskar – hasło przypisywane błędnie polskim środowiskom prawicowym, będące elementem walki politycznej w Polsce.
Koncepcja żydowskiego osadnictwa na Madagaskarze była jedną z alternatyw rysowanych przez część środowisk syjonistycznych szukających dla narodu żydowskiego nowej formuły politycznej w postaci samodzielnego bytu państwowego. Zagadnienie to omówione jest w artykule Projekt osiedlenia Żydów europejskich na Madagaskarze.
Pomysł powstał w związku z dyskutowanym przed II wojną światową pomiędzy rządami polskim i francuskim (z inicjatywy francuskiego ministra Mariusa Mouteta) pomysłem przekazania Madagaskaru – wówczas francuskiej kolonii – Polsce. Madagaskar miał stać się polskim terytorium zamorskim, pozyskanym drogą cesji od Republiki Francuskiej. W 1937 na Madagaskar udała się specjalna polska komisja rządowa (Komisja Studiów) pod przewodnictwem majora Mieczysława Lepeckiego, byłego współpracownika marszałka Piłsudskiego, w skład której wchodzili również Leon Alter (kierownik wydziału polskiego „Jewish Emigration Association, JEAS”, Stowarzyszenia Emigracji Żydowskiej udzielającej pomocy Żydom uchodźcom z Niemiec), Szlomo (Solomon) Dyk (inżynier rolnictwa z Tel-Awiwu), oraz Arkady FiedlerŻydzi, kawa i lemury. Tak Polacy mieli skolonizować Madagaskar., celem oceny możliwości realizacji tego planu.