Po zaręczynach Katarzyna była tytułowana przez dworzan jako "Jej Imperatorska Wysokość", jednak zaczęto obawiać się szybko rosnącej potęgi jej rodu. Niektórzy obserwatorzy życia dworskiego przewidywali dla Dołgorukowów taki sam koniec, jak Mienszykowów. Dla Dołgorukowów nic nie zapowiadało katastrofy - cesarz był bardzo młody, zdrowy oraz przypominał swego dziadka Piotra I Wielkiego. Katarzyna szybko zaszła w ciążę, co było powodem, dla którego małoletni cesarz otrzymał zgodę na ślub.
Pod koniec 1729 r. cesarz zachorował. Dołgorukowie, przeczuwający koniec swoich wpływów oraz obawiający się o swe losy po śmierci Piotra II, usiłowali przeprowadzić zamach stanu. Sfałszowali testament cesarza, w którym na swoją następczynię wyznaczył ciężarną narzeczoną. Wzburzyło to stronników cesarzówny Elżbiety, córki Piotra I, która zgodnie z testamentem Katarzyny I powinna objąć tron po bezpotomnej śmierci Piotra II.