Strzelanie odbywa się z pozycji siedzącej. Operator – strzelec odchyla i opiera o ziemię wspornik podtrzymujący przednią część pojemnika, natomiast tylną część opiera na ramieniu. Utrzymuje krzyż celownika na celu balansując własnym ciałem. Pocisk wyrzucany jest z pojemnika za pomocą ładunku prochowego. Po opuszczeniu przez pocisk pojemnika otwierają się stateczniki i uruchamia silnik rakietowy.
Zestaw ten był przez cały czas ulepszany i modernizowany. W 1990 roku opracowano kolejną jego wersję oznaczoną jako M47 Superdragon, która mylnie określana jest jako kierowany pocisk przeciwpancerny III generacji. Wersja ta wyposażona jest w głowicę nowej generacji i nowoczesny celownik termowizyjny. Według niektórych danych, głowica ta zapewnia przebijalność ponad 450 mm, efektywność rzędu 80–90% i jest skuteczna przeciwko pancerzom aktywnym i warstwowym. Poprawę uzyskano przez zastosowanie wkładki kumulacyjnej w kształcie trąbki z kutej na zimno miedzi, precyzyjnego zespołu pobudzająco-uzbrajającego i zastosowania nowych materiałów.