W 1935 roku Pietsch zorganizował 150 nieżydowskich weteranów w grupę chroniącą gdańską synagogę.
Jego antynazistowska postawa sprowadziła na jego działalność gospodarczą bojkot, w związku z czym jego żona otworzyła sklep cukierniczy w Oliwie w celu zabezpieczenia finansowego rodziny. Sklep także był bojkotowany, a w 1935 roku władze nakazały jego zamknięcie. Pietsch był zmuszony pracować jako instruktor nurkowania i instruktor w żydowskiej szkole rybackiej w polskiej Gdyni. Łącznie przeszkolił kilkuset Żydów oraz zorganizował emigrację ok. 400 z nich do Palestyny. W 1935 roku założył tygodnik „Feldgrauer Alarm” i wystartował w wyborach do Volkstagu jako kandydat niezależny, współpracował wówczas z kandydatami Białej Listy, grupującej kandydatów dawnej DNVP.
Kilkukrotnie był atakowany przez nazistowskie bojówki i kilka razy raniony, gdy usiłowano wepchnąć go pod tramwaj. 12 czerwca 1936 roku bojówka SA napadła na wiec Pietscha, 60 osób zostało rannych, a sam Pietsch aresztowany na kilka tygodni.
24 grudnia 1938 roku Pietsch zdecydował o emigracji z Gdańska, z pomocą Żydów wyjechał do Palestyny, gdzie założył osadę Neve Yam i kontynuował pracę jako instruktor.