Klasyfikacja Nyhusa Klasyfikacja Nyhusa opracowana w roku 1990 oparta jest na ocenie: pierścienia pachwinowego głębokiego, trwałości tylnej ściany kanału pachwinowego, przemieszczenia naczyń nabrzusznych dolnych (arteria et vena epigastrica inferioris), stopnia zejścia worka przepuklinowego do kanału pachwinowego. Nyhus rozróżnia cztery typy przepuklin: Typ I – przepukliny skośne z niezmienionym pierścieniem pachwinowym głębokim, Typ II – przepukliny skośne z powiększonym pierścieniem pachwinowym głębokim, Typ III – ubytek w obrębie trójkąta Hesselbacha. Ten typ przepuklin podzielony jest na trzy podgrupy A - przepukliny proste, B - przepukliny skośne niszczące tylną ścianę kanału pachwinowego, C – przepukliny udowe jako specjalna forma przepukliny prostej. Typ IV – obejmuje wszystkie formy przepuklin nawrotowych. Nyhus poleca dla poszczególnych typów przepuklin różne sposoby operacji.
Klasyfikacja Schumpelicka W roku 1994 Schumpelick opublikował własną klasyfikację przepuklin. Klasyfikacja Schumpelicka oparta jest na trzech elementach: wielkości wrót przepuklinowych, lokalizacji wrót przepuklinowych, informacji o nawrotach. Wielkość przepukliny mierzona jest na poziomie pierścienia pachwinowego głębokiego.