thumb|Pomnik na terenie szpitala thumb|Pomnik na miejscu jednego z masowych grobów Zbrodnia w Obrzycach – zbrodnia dokonana w latach 1942–1945 przez Niemców w Obrawaldzie (części Międzyrzecza), stanowiąca część akcji T4.

Przebieg Pierwsze transporty z chorymi zaczęły przybywać do Obrzyc na początku 1942 r. Odbywały się nocami, przy użyciu składów kolejowych wjeżdżających bezpośrednio na teren szpitala. Znajdowała się tam niewielka stacyjka, do której dochodził tor kolejowy, odchodzący od linii Wierzbno – Rzepin. Grupy ludzi przybywały w odstępach, co kilka tygodni, i liczyły od 60 do 300 osób.

Przeznaczonych do uśmiercenia umieszczano w pawilonach, które przed wojną zajmowali chorzy. Byli selekcjonowani przez personel szpitala (dr Theophil Mootz i dr Hildegarde Wernicke) do niewolniczej pracy na rzecz szpitala w ogrodach i warsztatach lub bezpośrednio do uśmiercenia. Koordynatorem procesu eksterminacji został dyrektor szpitala (od 1941 r.) . Zabijanie odbywało się poprzez podanie luminalu lub weronalu albo za pomocą zastrzyków z skopolaminą. Gdy brakowało tych środków, dożylnie wstrzykiwano powietrze. Eksterminacja odbywała się w salach Todzimmer na oddziałach VI, VIII, IX, XVIII i XIX. Zabitych chowano warstwami w masowych grobach na cmentarzyku położonym w lasku za szpitalem.