Był sadystą i miał skłonności do nadużywania alkoholu.
Z tego związku urodziła się jedna córka:
Anna Leopoldowna (1718-1746), regentka Rosji w latach 1740–1741 w imieniu swego syna Iwana VI.
Warunki, w których żyły księżna i księżniczka zaniepokoiły Praskowię Sałtykową. Rosyjscy dyplomaci stwierdzili, że Katarzyna i jej córka nie mają dworu a zajmują jedynie brudną sypialnię. Caryca-wdowa stawiła się za córką u Piotra Wielkiego i uzyskała zgodę na opuszczenie Meklemburgii przez Katarzynę.
Sprawa sukcesji tronu Po śmierci Piotra II w 1730 roku Katarzynę, najstarszą z córek Iwana V, uznano za naturalną dziedziczkę tronu. Najwyższa Tajna Rada ze względu na niechęć do Karola Leopolda odrzuciła jej kandydaturę i cesarzową została młodszą siostra Katarzyny Anna. Katarzyna, którą podejrzewano o spiskowanie z wrogami cesarzowej, została poddana ścisłemu nadzorowi na rozkaz swojej siostry. W 1732 r. córka Katarzyny została uznana za spadkobierczynię tronu swojej ciotki a ściślej – za matkę przyszłego cesarza.