W czasie II wojny światowej został wzięty do niewoli przez Niemców, lecz zdołał uciec do strefy nieokupowanej. W 1943 roku był współzałożycielem Salon de Mai. Po wojnie został profesorem w École Nationale des Arts Décoratifs (1946–1962), a następnie w École Nationale Supérieure des Beaux-Arts w Paryżu. W 1962 wystąpił epizodycznie w filmie Agnès Varda Cléo de 5 à 7.
Wystawiał na licznych międzynarodowych wydarzeniach, m.in. Biennale w Wenecji (1950), São Paulo (1951), Sonsbeek (1952), Antwerpii (1953). Jego prace pokazywano także w Londynie (1947), Bernie i Amsterdamie (1948–1949).
Twórczość Couturier przez całe życie badał możliwości przedstawienia ludzkiej figury. Jego wczesne dzieła noszą wpływy Maillola – są pełne, harmonijne i monumentalne. Z czasem artysta zaczął rozwijać język rzeźby aluzyjnej – za pomocą minimalnych środków i zredukowanych form starał się oddać maksymalną ludzką ekspresję. Pracował w różnych materiałach: gipsie, brązie, kamieniu, a także z wykorzystaniem przedmiotów codziennego użytku.
Głównym źródłem inspiracji była dla niego postać kobieca, którą przedstawiał jako formę „sugerowaną”, grę linii, pustki i światła.