Wedle jednej z nich ubodzy bracia z Asyżu mieli małe szanse na pozytywne rozpatrzenie ich prośby. Sprawę rozstrzygnął sen, który Innocenty III miał poprzedniej nocy: waląca się bazylika św. Jana na Lateranie została podtrzymana przez małego, niepozornego człowieka, ubranego w proste, szare szaty. Następnego dnia papież rozpoznał tego człowieka w osobie św. Franciszka..
Po powrocie do Asyżu bracia, zwani wtedy pokutnikami z Asyżu, zamieszkali w Rivo Torto. Później centralą wspólnoty stał się podasyski kościółek Matki Bożej Anielskiej, zwany Porcjunkulą. Stąd bracia rozchodzili się celem głoszenia Ewangelii, pracy czy zbierania jałmużny, schodząc się na kapituły. Odbywające się początkowo co kwartał, potem co pół roku, a jeszcze później co rok w okolicach Zielonych Świątek kapituły miały charakter wspólnego spotkania, dzielenia się doświadczeniami z wypraw i planowania dalszej działalności. Z powodu dużej ilości braci od 1221 na kapitule generalnej spotykali się już nie wszyscy bracia, ale tylko przedstawiciele prowincji. Z biegiem czasu kapituły przyjęły charakter organizacyjny: ustawodawczy i wyborczy.