Wiedząc, gdzie zazwyczaj zdarzają się usterki, łatwiej można je znaleźć i poprawić.
Do najczęściej popełnianych należą następujące błędy: funkcjonalny – zła lub brakująca funkcja; systemowy – pomylone interfejsy, nieprawidłowe zarządzanie zasobami; przetwarzania – niewłaściwe przetwarzanie danych; danych – błędna specyfikacja, projekt, rozmieszczenie; kodowania – niewłaściwe użycie języka oprogramowania; dokumentacyjny – niepełna lub błędna treść dokumentu.
Niezależna weryfikacja i walidacja Inną metodą kontroli jakości jest tzw. niezależna weryfikacja i walidacja (ang. Independent Verification And Validation IV&V). Zgodnie z nią wykorzystuje się trzecią niezależną grupę ludzi, niezwiązaną ani z projektantami, ani z użytkownikami systemu. To ta grupa ma za zadanie zdecydować, czy model jest adekwatny do systemu rzeczywistego. Podejście to często stosuje się w przypadku systemów bardzo obszernych, nad których stworzeniem pracowała duża grupa ludzi lub, gdy poniesiono znaczne nakłady na ich opracowanie. Sposób ten podnosi wiarygodność modelu. Niezbędne jest jednak, aby zespół walidacyjny posiadał zarówno wiedzę o systemie, jak i o celach którym ma służyć symulacja. To od jego oceny będzie zależało, czy system zostanie uznany za narzędzie odpowiednie do rozwiązania problemu.