Gallen-Kallela namalował dwie wersje obrazu – pierwszą podczas pobytu w Paryżu w 1889 roku (wersja ta znajduje się w kolekcji Banku Finlandii) i drugą – na zlecenie senatu – po powrocie z Karelii w 1891 roku (dzieło znajduje się w zbiorach muzeum sztuki Ateneum). Gallen-Kallel zaprojektował i wykonał również ramy obydwu tryptyków. Pierwszą zdobią złote swastyki na ciemnym tle – symbol wieczności i szczęścia, drugą karelskie motywy dekoracyjne i wersy Kalevali.
Modelką postaci Aino z 1891 roku była Mary Helena Slöör – żona artysty, a postaci Väinämöinena Rimmi Uljaska z Karelii, gdzie malarz z żoną spędzali miesiąc miodowy i gdzie Gallen-Kallela rozpoczął malowanie obrazu.
Mit Aino z 1891 roku został pokazany rok później na Salonie Paryskim, lecz nie spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem.
Opis Obraz (200 × 413 cm) podzielony jest na trzy części. W lewym skrzydle ukazana jest scena pierwszego spotkania Aino i Väinämöinena. Na prawym widać Aino zanim znalazła się w wodzie – siedzącą na skale, rozważającą rzucenie się do wody, by uniknąć małżeństwa z Väinämöineem. W części środkowej przedstawiono ucieczkę Aino przed Väinämöinenem.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Obrazy w fińskich kolekcjach Kategoria:Obrazy Akseli Gallen-Kalleli