znał go za pośrednictwem ryciny Lucasa Vostermna z 1620 roku i z tego powodu kompozycja Rembrandta stanowi lustrzane odbicia pracy Rubensa. Dzieło było znacznie mniejsze od wersji Rubensa i spełniało funkcje prywatnego obrazu do nabożeństwa. Różnica polega również w sposobie przedstawienia sceny. U Rubensa widz jest wciągany w akcję, a większy nacisk kładziony jest na boską naturę Jezusa przedstawionego jako istota o potężnym muskularnym cieleSusanna Buricchi Wielkie muzea. Stara Pinakoteka s. 124.. U Rembrandta scena rozwija się w głębi obrazu, a głównym punktem jest człowieczeństwo Chrystusa i jego opadające ciało, z którego wydaje się wydobywać światło. Jego blask oświetla najbliższe postacie: twarze dwóch pomocników i mężczyznę w niebieskiej szacie. Uważa się, że postacią w błękicie jest sam Rembrandt, który wciąga siebie w wydarzenia biblijne i śmierć Jezusa. Po prawej stronie przedstawiony został Józef z Arymatei. Jego bogaty strój, turban na głowie i nieruchoma postać kontrastują z pełną dynamiki sceną, której się przypatruje.