Okręty podwodne typu VIIC – niewielkie oceaniczne okręty podwodne III Rzeszy, stanowiące trzon floty podwodnej Kriegsmarine od roku 1940. Okręty tego typu miały wyporność wynoszącą 769 ton na powierzchni, oraz 871 ton w zanurzeniu, co przy napędzie podwodnym o mocy 560 kp zapewniało im prędkość w zanurzeniu 7,5 węzła. Okręty typu VIIC o zasięgu nawodnym 8500 mil morskich, wyposażone były w cztery wyrzutnie torped kalibru 533 milimetry na dziobie oraz jedną wyrzutnię 533 mm na rufie.
Jednostki te stanowiły daleko idące ulepszenie podstawowego projektu VIIA. Po wydaniu przez admirała Karla Dönitza rozkazu walki na powierzchni morza z atakującymi samolotami, wiele jednostek tego typu otrzymało cięższe uzbrojenie przeciwlotnicze, zwykle podwójnie bądź poczwórnie sprzężone działka kalibru 20 milimetrów. Stopniowo otrzymały także urządzenia ostrzegające o opromieniowaniu wiązką radaru oraz inne pakiety elektroniczne.