Przez kilka pierwszych lat po wojnie setki tysięcy Żydów ocalałych z różnych części Europy żyły w obozach przejściowych, skąd większość wyemigrowała. Społeczność osiadła w Niemczech powoli rosła, wzmacniana głównie imigracją z obszaru postradzieckiego. W 2010 r. Centralna Rada Żydów w Niemczech zrzeszała 104 tysięcy członków. Należy do tego doliczyć członków innych wspólnot oraz osoby niezrzeszone.
Czasy rzymskie Za prawdopodobne źródło pojawienia się pierwszych Żydów w Niemczech uważa się emigrację z rzymskiej Italii. Nie jest znana data założenia pierwszych żydowskich osad w rzymskich prowincjach Germania Inferior i Germania Superior, ani obszaru Germania Magna, przyległego do granic imperium. W pierwszym chronologicznie dokumencie, datowanym na 321 n.e., mowa jest o licznej i dobrze zorganizowanej żydowskiej wspólnocie w Kolonii. Zgodnie z nim, status prawny Żydów był jednolity w całym Imperium Rzymskim. Cieszyli się oni pewnymi swobodami, jednak nie wolno im było rozpowszechniać judaizmu, utrzymywać chrześcijańskich niewolników ani zajmować stanowisk w administracji rządowej. Oprócz tego, cieszyli się oni swobodą wyboru zawodu i zajmowali się rolnictwem, handlem i stopniowo finansami.