150px|thumb|right|Hebrajski tetragram JHWH () i jego skrócona forma Jah () thumb|150px|Kantyk Mojżesza (Pieśń Mojżesza) manuskrypt z VII w. n.e. zawierający fragment z 15 rozdziału Księgi Wyjścia, gdzie po raz pierwszy w Biblii użyto formy Jah.
Jah (hebr. יה) – skrócona forma biblijnego imienia Bożego Jahwe, pojawiająca się w Biblii.
Występowanie w Biblii Składa się z pierwszych dwóch liter tetragramu יהוה (JHWH): jod (י) i heʼ (ה). W oryginalnym tekście Biblii, Jah występuje 26 razy samodzielnie (wielokrotnie w Księdze Psalmów a także w Apokalipsie Jana 19: 1, 3, 4, 6) i 24 razy w słowie Hallelujah (Wysławiajmy Jah - hebr. Hallel - wysławiać i skrócona forma imienia Bożego Jah). Określenie Jah lub Jahwe, szczególna, nieprzypadkowo podwojona forma imienia Bożego, pojawia się w Biblii tylko dwa razy i obydwa razy w Księdze Izajasza: 12:2 i 26:4. W tekście masoreckim forma Jah pierwszy raz pojawia się dopiero w opisie wydarzeń, które się rozegrały po wyjściu Izraelitów z niewoli egipskiej po przejściu przez Morze Czerwone w Pieśni Mojżesza (Wj 15:2). Jah najczęściej występuje w emocjonalnych pieśniach pochwalnych, modlitwach i błaganiach.