Dwa Babilony (The Two Babylons) – tytuł książki autorstwa szkockiego teologa protestanckiego Alexandra Hislopa powstałej w 1858 roku.
Początkowo pod tym tytułem Hislop wydał w 1853 krótki religijny pamflet, który następnie został rozszerzony w 1858 i ostatecznie opublikowany w wersji książkowej w 1919. Hislop w pracach tych udowadnia, że niektóre zwyczaje i wierzenia obecne w chrześcijaństwie (przede wszystkim w Kościele katolickim, ale zachowane również przez część wyznań protestanckich) wywodzą się z pogańskich wierzeń Babilonu.
Aleksander Hislop był zwolennikiem purytanizmu i uważał, że dominujący na Wyspach Brytyjskich Kościół anglikański nie został zreformowany wystarczająco i powinien oczyścić się z pozostałości katolicyzmu, które pochodzą z pogańskich religii przedchrześcijańskich.
W książce Dwa Babilony Hislop porównuje wierzenia, symbole i zwyczaje starożytnego Babilonu, Asyrii, Egiptu, Grecji i Rzymu do doktryn i zwyczajów znanych w chrześcijaństwie. Opiera się na dziełach pisarzy klasycznych i na wykopaliskach archeologicznych. Zwłaszcza dużo miejsca poświęca odkryciom archeologów dokonanym w Asyrii i Babilonii, które ujrzały światło dzienne w latach 40. i 50. XIX wieku.