W 1924 roku opublikował artykuł „Marksizm i freudyzm” i „Nerwowy marksizm czy paniczna krytyka”, w którym wraz z krytyką psychoanalizy Freuda szukał punktów wspólnych freudyzmu i marksizmu. Po 1925 roku zmuszony do zdystansowania się od psychoanalizy i publicznego potępienia swojej próby łączenia marksizmu z freudyzmem. Od 1928 roku był redaktorem naczelnym czasopisma „Pedologia”, a od 1930 roku dyrektorem Instytutu Psychologii, Pedologii i Psychotechniki w Moskwie. W 1931 roku zdymisjonowano go z funkcji redaktora „Pedologii”, a całe pismo zlikwidowano w rok później. Również w 1932 roku stracił posadę w Instytucie.

Był autorem publikacji „Seksualne problemy w państwie sowieckim” (1926), „Edukacja seksualna” (1928) i innych. Był szeroko znany głównie z tzw. „dwunastu przykazań seksualnych rewolucyjnego proletariatu” (1924), które zostały opublikowane w ramach polityki ukrócenia powstałej po rewolucji wolności seksualnej.

Zmarł na zawał mięśnia sercowego po decyzji WKP(b) o zakazaniu pedologii.

Przypisy

Kategoria:Radzieccy neurolodzy Kategoria:Rosyjscy neurolodzy Kategoria:Rosyjscy psycholodzy Kategoria:Radzieccy seksuolodzy Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Zmarli w 1936 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Ludzie urodzeni w Charkowie