Hybrid fiber-coaxial (HFC) – anglojęzyczny termin z dziedziny telekomunikacji, oznaczający hybrydową sieć wykorzystującą medium światłowodowe i różnego rodzaju koncentryczne kable sygnałowe . W zależności od umiejscowienia w strukturze sieci są to np. typy od QR860, QR625, QR540, TX15 (magistralne, najlepsze parametry techniczne) aż do RG11 i RG6 łączącego telewizor i/lub modem kablowy z siecią operatora.
Budowa sieci thumb|350px|Schemat struktury systemu HFC telewizji kablowej Sieć telekomunikacyjna zbudowana w systemie HFC składa się zasadniczo z dwóch części: magistrali stanowiącej szkielet (ang. ) oraz sieci budynkowej (ang. lub ). W zależności od poziomu zaawansowania technologicznego sieci wyróżnia się ideologicznie dwa modele sieci HFC:
w starszym modelu sygnał doprowadzany jest na dany obszar miejski światłowodem aż do odbiornika (zwanego węzłem, optical node). Wspomniany węzeł projektowany jest w odpowiedniej lokalizacji (często centralnie, w środku obsługiwanego obszaru) – dogodnej pod względem kosztów, fizycznych możliwości realizacji technicznej (istnienie infrastruktury światłowodowej operatora) oraz późniejszego rozprowadzenia sygnału w analizowanej sieci (odległości między węzłem a kolejnymi wzmacniaczami;