W 1837 przeniósł się do Edo, gdzie został uczniem w szkole Hon’inbō. Dyplom shodana (1 dan) uzyskał tam 29 listopada 1839. Pierwsza zapisana jego gra pochodzi z 14 marca 1840 i rozegrał ją z Shową Ito 6. dan otrzymując 3 kamienie handicapu. W wieku 12 lat, 11 września 1841, Torajirō zmienił imię na Shūsaku. To imię wybrali mu Showa i Josaku Hon’inbō, składając części własnych imion: shū, oznaczające wspaniały i saku – strategia. Pięć dni później został awansowany na 2. dan. Od tego momentu Shūsaku awansował regularnie co roku o jeden dan, uzyskując w 1843 4. dan.
W 1846 w Osace siedemnastoletni Shūsaku rozegrał serię gier przeciwko Gennan’inseki Inoue, uważanemu wówczas za jednego z najsilniejszych żyjących graczy. W pierwszej z tych gier Gennan’inseki grający białymi zagrał nowe jōseki i Shūsaku odpowiadając popełnił błąd. Mimo że później czarny mozolnie odrabiał straty, uważano, że biały wygrywa. Jedynie lekarz Inoue, nie znający się na go, miał inne zdanie. Argumentował to tym, że po 127 ruchu, który wykonał Shūsaku, Gennan’insekiemu zaczęły czerwienieć uszy, co oznaczało jego zadziwienie i zmieszanie. Shūsaku tę grę wygrał i stała się ona najsłynniejszą grą w historii go. Nazwana jest grą czerwieniejących uszu a ruch 127 – ruchem czerwieniejących uszu.