Hermann-Bernhard Ramcke (ur. 24 stycznia 1889 w Szlezwiku, zm. 5 lipca 1968 w Kappeln) – niemiecki generał wojsk powietrznodesantowych.

Był jednym z ośmiorga dzieci Hermanna Ramcke.

Początek kariery wojskowej W kwietniu 1905 wstąpił na służbę do Cesarskiej Marynarki Wojennej. Służył na krążownikach – m.in. na SMS „Prinz Adalbert”. Od kwietnia 1912 – bosmanmat. W czerwcu 1914 został skierowany do szkoły oficerskiej Marynarki Wojennej.

Pierwsza wojna światowa Na początku wojny służył ponownie na SMS „Prinz Adalbert”. W kwietniu 1915 został skierowany do piechoty morskiej we Flandrii, od września 1915 pełnił służbę jako feldfebel w batalionie obrony wybrzeża. W 1916 został mianowany do stopnia chorążego. Ciężko ranny w styczniu 1916, przebywał w szpitalu do lipca 1917. Od lipca 1917 był dowódcą plutonu batalionu szturmowego korpusu morskiego „Flandria”. Za zasługi w służbie otrzymał Krzyż Żelazny drugiej klasy (kwiecień 1916), pierwszej klasy (styczeń 1917) i pruski Złoty Krzyż Zasługi Wojskowej (kwiecień 1918), najwyższe odznaczenia wojskowe w I wojnie światowej. W 1918 został awansowany do stopnia porucznika piechoty morskiej. Pod koniec 1918 był ponownie ranny.