Od kwietnia 1942 był dowódcą 1 Brygady Strzelców Spadochronowych w Afryce. Po dowodzeniu pod El-Alamein (odcięta jednostka Ramckego pokonała 130 km pustyni, uwalniając 100 jeńców) w listopadzie 1942 został nagrodzony Dębowymi Liśćmi do Krzyża Rycerskiego, a w grudniu 1942 mianowany do stopnia generała porucznika.
Od lutego do września 1943 dowodził 2 Dywizją Strzelców Spadochronowych (najpierw we Francji, następnie we Włoszech). Od września 1943 do lutego 1944 chorował, następnie powrócił do służby na poprzednio zajmowane stanowisko (dywizja stacjonowała wtedy w Normandii).
Od sierpnia do września 1944 dowodził całością niemieckich wojsk w Breście.
Od 9 sierpnia 1944 2 Dywizja (bez jednego pułku, rozbitego wcześniej pod Falaise) wraz z 343 Dywizją Piechoty i pododdziałami Kriegsmarine pozostawała w okrążeniu amerykańskiego 8 Korpusu Armijnego. Garnizon dowodzony przez Ramckego bronił się do 20 września 1944, po czym skapitulował (z okrążenia udało się wyrwać jednemu batalionowi 2 pułku spadochronowego).
Od 14 września 1944 posiadał stopień generała wojsk spadochronowych;