Tomáš Jan Pešina z Čechorodu (ur. 19 grudnia 1629 w Počátkach, zm. 3 sierpnia 1680 w Pradze) – czeski pisarz, historyk i duchowny katolicki, jeden z wybitniejszych przedstawicieli literatury czeskiej w okresie baroku.
Życiorys Pochodził z rodziny mieszczańskiej zajmującej się rzeźnictwem. Od 1643 uczył się w szkołach jezuickich w Jindřichowym Hradcu, a od 1648 w Pradze. Po ukończeniu studiów uzyskał tytuł magistra sztuk wyzwolonych i bakałarza teologii.
W 1653 otrzymał święcenia kapłańskie, a dwa lata później został dziekanem w Kostelcu. W 1657 mianowano go dziekanem w Litomyślu, następnie (1658) – wikariuszem biskupim w rejonie Chrudimia. W 1663 został kanonikiem Litomierzyckim i wyszehradzkim przy kolegiacie św. Piotra i Pawła. W 1665 otrzymał godność kanonika praskiego przy katedrze św. Wita, a w 1668 tytuł radcy cesarskiego i Hofpfalzgrafa. W roku 1670 został wikariuszem generalnym, a wkrótce potem dziekanem kapitulnymm. W 1674 objął urząd biskupa pomocniczego praskiego ze stolicą tytularną Smederevo (Semendria).
Zmarł na dżumę w wieku niespełna 51 lat.