W roku 1694 ulicki Ihumen Teofil był delegatem na soborze w Przemyślu. Częścią składową wsi był do końca XIX w. przysiółek Hruszówka leżący na prawym brzegu Sanu. Od roku 1882 wieś należała do powiatu brzozowskiego w austriackiej prowincji Galicja. W roku 1870 wieś liczyła 1342 Rusinów, 98 Polaków oraz 181 Niemców (Żydów).
W roku 1772 własność Piotra Starzyńskiego, następnie reinkamerowana w 1785, po 1828 własność Teodora Tergonde i Kazimierza Gozdowicza.
W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej Ulucz z Borownicą, Hłomczą i Chruszczówką był Teodor Tergonde. W roku 1927 większą własność ziemską posiadał w Uluczu Lesław Niewistka DydyńskiMarcin Drewicz. Prawo o wywłaszczeniu ziemian w Polsce w latach 1919–1952. 2007. z Krzemienna.
Do roku 1939 we wsi znajdował się dwór, którego właścicielką była Maria Dydyńska, Kazimiera Dydyńska herbu Gozdawa, właścicielka StrachocinyBartnik postępowy. s. 18, 1929; Wierny swemu dziedzictwu: księga jubileuszowa dedykowana profesorowi Józefowi Półćwiartkowi str. 135, 2010, „był też dwór, a obok niego wiekowy dąb”.. Ulucz słynął również z wyrobów koronkarskichWierny swemu dziedzictwu. 2010..