W 1092 roku Pizańczycy i Genueńczycy interweniowali po stronie Alfonsa VI w jego konflikcie z Cydem, okupującym Walencję, zmuszając go do opuszczenia miasta.
Krucjaty W I krucjacie wzięło udział około 120 statków pizańskich a ich pomoc była nieodzowna, zwłaszcza w zdobywaniu nadbrzeżnych miast Palestyny. Na drodze do Ziemi Świętej Pizańczycy złupili kilka bizantyjskich wysp, a na ich czele stał arcybiskup Daimbert, późniejszy patriarcha Jerozolimy.
Piza, podobnie jak inne morskie republiki, brała udział w wyprawach krzyżowych głównie z powodów ekonomicznych. Chodziło o utworzenie sieci faktorii i kolonii handlowych w celu kontrolowania handlu śródziemnomorskiego. Pizańczycy założyli swe kolonie w Antiochii, Akrze, Jafie, Trypolisie, Tyrze i Latakii. Posiadali także inne punkty w Jerozolimie i Cezarei oraz małe kolonie, o mniejszym zakresie niezależności w Kairze, Aleksandrii i Konstantynopolu. W każdym z tych miast koloniści posiadali przywileje i zwolnienia podatkowe, ale zobowiązani byli do określonych posług na rzecz rządzących, na przykład musieli uczestniczyć w obronie.