Był adiutantem dowódcy II dywizjonu konnego majora Janusza Kapuścińskiego, w zgrupowaniu kawalerii Grupy „Dubno”Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, , s. 369.. Został ranny w nogę pod Rawą Ruską. Uniknął niewoli i w listopadzie powrócił do Milanówka.
Wstąpił w szeregi Związku Walki Zbrojnej. Początkowo działał w Biurze Informacji i Propagandy. Od 1942 został szefem BiP Podokręgu Zachodniego AK i w maju 1942 został awansowany do stopnia porucznika. Był ponadto organizatorem Plutonu 32 w Milanówku. Po aresztowaniu 16 września 1944 komendanta ośrodka AK w Milanówku por. Józefa Parzyńskiego "Józef", objął funkcję komendanta ośrodka, którą pełnił do stycznia 1945.
Na początku lutego 1945 został aresztowany przez NKWD i uwięziony w obozie specjalnym NKWD nr 10 w Rembertowie, skąd w marcu 1945 zostaje wywieziony do obozu nr 231, Siewruałłagu na Uralu, gdzie transport dotarł 22 kwietnia 1945. W dniu 23 września 1946 odesłany z obozu nr 231 do obozu nr 523 w obwodzie swierdłowskim, skąd zostaje odesłany 13 X 1947 do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu. W czasie pobytu stracił oko. W tym czasie jego żona wyjechała do USA, gdzie prowadziła starania o jego uwolnienie.