Prasa gadzinowa miała na celu kształtowanie pożądanego przez okupanta sposobu myślenia ludności na okupowanych terenach przez odpowiednią interpretację wydarzeń politycznych i militarnych, podkreślanie potęgi państw okupacyjnych i trwałości okupacyjnego status quo, odwołując się jednocześnie do najniższych gustów i potrzeb w sferze kultury i oświaty. Dla opinii publicznej za granicą miała stwarzać pozytywny obraz życia w okupowanej Polsce.

Współpraca z prasą gadzinową spowodowana była najczęściej względami finansowymi. Współpraca ta uznawana była przez Polskie Państwo Podziemne za kolaborację, a po wojnie odbywały się procesy członków redakcji tych pism.

W latach osiemdziesiątych XX wieku mianem tym określano gazety, które odzyskały prawo publikowania w okresie stanu wojennego, jak np. „Gazeta Krakowska”, „Dziennik Polski”, „Echo Krakowa”.

W szerszym znaczeniu gadzinówka to pismo służące za pieniądze niecnej sprawie, korzystające z niegodziwych funduszySłownik języka polskiego: Tom 2, 1960.; prasa służącą rządowi zaborcy, okupanta czy systemu totalitarnego.