Ponadto tytuł generała lekarza sztabowego uzyskali: Mikołaj Munk (1891), Eugeniusz Pokorny (1905), Konstanty Błachowski (1910), Henryk Wierusz-Kowalski (1910), Michał Martynowicz (1918).) oraz wyznaczony na stanowisko szefa sanitarnego Twierdzy Kraków i komendanta Szpitala Garnizonowego Nr 15.
22 lutego 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała majora lekarzaDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 25 z 06.03.1919 r.. Pełnił służbę na stanowisku szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Generalnego "Kraków". 1 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu generała podporucznika ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920 w Korpusie LekarskimDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 18 z 15.05.1920 r.. Z dniem 1 kwietnia 1921 został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu generała podporucznika lekarzaDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 2 z 15.01.1921 r.. 26 października 1923 Prezydent RP, Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego generała dywizjiDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 07.11.1923 r..
Był członkiem Komitetu Wykonawczego Komitetu Obrony Państwowej w Krakowie w 1920 rokuObrona państwa w 1920 roku, Warszawa 1923, s. 476..
Zmarł 16 maja 1936 w Krakowie.