Po zakończeniu wojny domowej w 1921 roku został dowódcą brygady, pomocnikiem dowódcy 11 Dywizji Strzeleckiej. W latach 1924–1929 2 Przymorskiej i 30 Dywizji Strzeleckiej. W 1928 roku ukończył Kurs Uzupełniający Dowodzenia dla Wyższych Dowódców. Wziął udział w walkach w konflikcie radziecko-chińskim o kolej wschodniochińską w 1929 roku.
W grudniu 1929 roku skierowany do Rady Najwyższej Gospodarki Krajowej ZSRR, gdzie był zastępcą naczelnika Wydziału Przemysłu Obrony Przeciwlotniczej ZSRR.
W 1932 roku został dowódcą 73 Dywizji Strzeleckiej w Syberyjskim Okręgu Wojskowym. W listopadzie 1935 roku skierowany do pracy w Sztabie Generalnym ZSRR. W tym czasie studiował w Akademii Wojskowej im. Frunzego. W latach 1936–1939 szef oddziału w Wydziale Przygotowania Bojowego Armii Czerwonej.
Od stycznia 1940 roku pomocnik, a od czerwca zastępca dowódcy Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego.
Po ataku Niemiec na ZSRR w sierpniu 1941 roku został zastępcą dowódcy ds. tyłów Frontu Centralnego i Briańskiego. W grudniu 1941 roku został ciężko rany w czasie kontrofensywy pod Jelcem. Po wyleczeniu rany został dowódcą Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, a w lutym 1942 roku pomocnikiem ds. formowania dowódcy Frontu Zachodniego.