Krzyż ten miał być nagrodą za waleczność, a także służył jako upamiętnienie działań formacji. Kompetencje nadawania odznaczenia należały do Kapituły Krzyża, na której czele stał gen. Bułak-Bałachowicz. Istniały trzy kapituły odznaczenia: pierwsza, zwołana jeszcze w Estonii w dniu 5 listopada 1918 r druga, powołana w Warszawie przez gen. Jarosławcewa w dniu 6 marca 1921 r. trzecia, powołana w 18 marca 1931 roku, w dziesięciolecie zakończenia walk.
Kawalerów odznaczenia obowiązywał swoisty kodeks zwany 10 przykazaniami rycerskimi: Wiara w Boga, sprawiedliwość i męstwo, oto cechy prawdziwego rycerza Nim rozpoczniesz walkę z wrogiem, zwalcz wszelkie zło w sobie samym Za naszą i waszą wolność - to nasze hasło. Szanuj więc wolność tego kraju, w którym przebywasz Bądź świadom swych czynów oraz gotów bądź ponieść wszystkie ich konsekwencje Piękny czyn jest lepszy od najpiękniejszych haseł Nie wyjmuj oręża bez potrzeby ale i nie chowaj bez użytku Umiej przebaczać gdyż i sam nie jesteś święty Nie buduj szczęścia swego na nieszczęściu innych Dla kawalera Krzyża, każdy wierzący w Boga jest bratem Śmierć w boju w obronie Krzyża jest dla rycerza największym zaszczytem i nagrodą