Konwoje arktyczne i atlantyckie – sierpień 1941–czerwiec 1943 Uszkodzenia układu napędowego (być może wynik sabotażu) zdecydowały o odesłaniu HMS „Faulknor” do remontu. W sierpniu 1941 wypłynął jako eskorta konwoju HG 70. Po dotarciu do Wielkiej Brytanii został skierowany do stoczni w Southampton. Okręt został poddany modyfikacjom: zainstalowano radionamiernik Huff-Duff, radar i ulepszone uzbrojenie przeciwlotnicze i przeciwpodwodne; zdemontowano część uzbrojenia artyleryjskiego.
Okręt powrócił do służby w Scapa Flow w listopadzie. Stanowił element eskorty pancernika HMS „Duke of York”, na pokładzie którego premier Winston Churchill udał się na spotkanie z prezydentem USA Franklinem Rooseveltem. W styczniu 1942 roku niszczyciel wyruszył w swój pierwszy rejs arktyczny jako eskorta połączonych konwojów PQ-9 i PQ-10 płynących do Związku Radzieckiego. Kolejne konwoje to: PQ-12 i PQ-13 w marcu, PQ-14 i PQ-15 w kwietniu, PQ-16 w maju oraz PQ-17 w czerwcu. W lipcu HMS „Faulknor” został skierowany do stoczni w Hull, gdzie zamontowano nowe wyposażenie radarowe oraz zmodernizowano uzbrojenie przeciwlotnicze i torpedowe. We wrześniu – w czasie bitwy o konwój PQ-18 – niszczyciel zatopił U-88.