Strefa międzynarodowa miała pozostawać poza granicami obu państw i być zarządzana przez Narody Zjednoczone, które stawały się gwarantem bezpieczeństwa wszystkich świętych miejsc Chrześcijaństwa, Islamu i Judaizmu w obu miastach. Natomiast moszaw Atarot miał znaleźć się w obrębie państwa arabskiego. Społeczność żydowska zaakceptowała plan podziału Palestyny, jednak Arabowie odrzucili go i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Od samego początku wojny, siły arabskie sparaliżowały żydowską komunikację w regionie, całkowicie odcinając blok osiedli Atarot i Newe Ja’akow od społeczności żydowskiej w Zachodniej Jerozolimie. W obliczu tych wszystkich trudności zasugerowano skrócenie linii obrony poprzez ewakuację istniejącej na północy enklawy Atarot, położonej na południu enklawy bloku osiedli Gusz Ecjon, oraz położonych nad Morzem Martwym kibuców Bet ha-Arawa i Kalja. Dowództwo Hagany jednak zdecydowanie odrzuciło te propozycje i wzmocniło obronę tych obu osiedli grupą 150 żołnierzy z Brygady „Ecjoni”. W drugiej połowie kwietnia 1948 roku przeprowadzono operację Jewusi, usiłując otworzyć linię komunikacyjną i połączyć Atarot z miastem. Jednak porażka w bitwie o Nabi Samuil (23 kwietnia 1948 r.) pokrzyżowała te plany.