Rajmundowi od samego początku najbardziej zależało na zostaniu głównym przywódcą krzyżowców, przyjął przeto tę ofertę i już kilka dni później wymaszerował z Ma’arratu z całymi siłami, a miasto otrzymał biskup Albary. Wojownicy Rajmunda opuścili Antiochię, która w całości przypadła Boemundowi. Obaj baronowie byli zadowoleni z takiego obrotu sprawRajmund z Aguilers, XIV, s. 267-270;Gesta Francorum, X, 33, s. 172-178; Ibn al-Kalanisi, Kronika Damaszku, s. 46-47; Ibn al-Asir, Al-Kamil, s. 196-197..
Przypadki kanibalizmu Ma’arrat okazał się nie być tak zasobny jak przypuszczali krzyżowcy, w związku z czym nadal cierpieli na brak zapasów, przede wszystkim żywności. Kiedy przywódcy krucjaty przebywali w Rugii, debatując nad kwestią dowodzenia w dalszej wyprawie, pozostawieni w Ma’arracie żołnierze głodowali. Ciężka sytuacja zmusiła ich do jedzenia ciał zabitych muzułmanów.
Kronikarz, Radulf z Caen napisał:
O wydarzeniach tych pisał również Fulcher z Chartres:
Trzecim źródłem traktującym o wydarzeniach z Ma’arrat są prace Alberta z Akwizgranu, który napisał:
Przypisy