right|200px|thumb|Palazzo dei Normanni – pałac normańskich władców w Palermo. Italonormanowie także Normanowie italscy lub sycylijscy – określenie używane w historiografii w stosunku do Normanów osiedlających się lub działających na terenie Italii (głównie na południu) a także ich potomków.
Historia Pierwszymi Normanami na tych terenach Italii byli kupcy i pielgrzymi powracający z Ziemi Świętej. Według źródeł miało to miejsce w X i XI wieku. Konflikt między podzielonymi książętami longobardzkimi a bizantyjskim Katepanatem wzbudzał duże zainteresowanie wojowniczych i żądnych łupów Normanów. Pierwsza grupa zbrojnych, służących jako najemnicy, pojawiła się w 1017 roku na usługach lombardzkich panów Apulii. Eskalacja konfliktu zwiększyła zapotrzebowanie na najemników i do Italii zaczęły napływać znacznie liczniejsze grupy rycerzy. Normanowie szybko spostrzegli słabość swoich pracodawców i dostrzegli w niej szansę na stworzenie własnych władztw na tych terenach. Okazało się, że taktyką, uzbrojeniem i umiejętnościami znacznie przewyższają przeciwników, co w krótkim czasie doprowadziło do przejęcia przez nich władzy nad niemal całą południową częścią Półwyspu Apenińskiego. Normańscy seniorzy ściągali na służbę swych krewniaków z Normandii, w wyniku czego ich liczba wciąż wzrastała.