Alfons Mańkowski (ur. 10 września 1870 w Wielkim Kuntersztynie k. Grudziądza, zm. 14 lutego 1941 w Stutthofie) – polski historyk Kościoła katolickiego, duchowny katolicki, członek Polskiej Akademii Umiejętności.
Dzieciństwo i młodość Pochodził z rodziny chłopskiej, był synem Jakuba i Franciszki z Kamińskich. Uczęszczał do gimnazjum niemieckiego w Grudziądzu (1880–1888), następnie studiował w Seminarium Duchownym w Pelplinie (1889–1894); w 1895 w Pelplinie przyjął święcenia kapłańskie. Uzupełniał studia na Uniwersytecie Jagiellońskim (1902), w dziedzinie historii, filozofii i historii literatury, m.in. u Stanisława Tarnowskiego, ks. Stefana Zachariasza Pawlickiego, Stanisława Smolki.
Działalność duszpasterska Do 1920 pracował jako wikary bądź administrator w miejscowościach: Gniew (ok. 1895), Tuchola (ok. 1896), Lembarg (ok. 1897), Nowe (1898–1899), Stara Kiszewa (1899–1900), Sarnowo (ok. 1901), Fordon (1902-–1903), Przysiersk (1903–1904), Lubiszewo (1904–1910), Złotowo k. Lubawy (ok. 1910–1920). W latach 1920–1923 był proboszczem w Radzyniu Chełmińskim, a od 1923 do 1940 w Lembargu, k. Brodnicy. W diecezji chełmińskiej pełnił funkcję cenzora ksiąg religijnych (od 1926) oraz prałata kapituły katedralnej (od 1927).