Konfiguracjonizm – nurt amerykańskiej antropologii kulturowej, ukształtowany w latach 20. i 30. XX wieku, stworzony przez uczniów Franza Boasa.
Charakterystyka Przedstawiciele konfiguracjonizmu postrzegali kulturę jako pewną całość, rządzącą się odrębna logiką. Nie jest to zbiór przypadkowych cech, ale określona konfiguracja, wzór. Wszystkie jej elementy składowe kultury są ze sobą powiązane. Tym samym żadne zjawisko nie jest postrzegane jako zewnętrzne czy zapożyczone.
Podstawową cechą konfiguracjonizmu jest jego niezmienność. Raz nadany schemat określa zasady postępowania w danym społeczeństwie. Jakakolwiek zmiana zagraża spójności całego systemu i może doprowadzić do jego rozpadu.
Konfiguracjoniści należą do relatywistów kulturowych. Uważają, iż żadnej kultury nie można określić jako dominującą czy podstawową w stosunku do innych. Niemożliwe jest wytłumaczenie jednej kultury, stosując system wartości innej. Każda społeczność wytwarza swój własny system wartości i tylko poprzez nie powinna być opisywana i oceniana.