Jan Ernest IV (ur. 22 sierpnia 1658 w Gocie, zm. 17 lutego 1729 w Saalfeld) – współwładca w Saksonii-Gocie-Altenburgu w latach 1675-1680, książę Saksonii-Saalfeld od 1680, i Saksonii-Coburga od 1699 (określany odtąd jako książę Saksonii-Coburga-Saalfeld).
Życiorys Był dziesiątym (a zarazem siódmym, który przeżył dzieciństwo) synem Ernesta I Pobożnego i Elżbiety Zofii z Saksonii-Altenburg. W 1675 roku po śmierci ojca Jan. Ernest rządził księstwem Saksonii-Gothy-Altenburga początkowo wspólnie ze swoimi sześcioma starszymi braćmi, zgodnie z wolą ojca, lecz w 1680 roku bracia podzielili się ojcowską ziemią, więc Jan Ernest jako najmłodszy z nich był w posiadaniu najmniejszej części ziemi – Saksonii-Saalfeld, oraz zarządzał miastami Gräfenthalem, Probstzellą i Pößneck, nie był z tego zadowolony, ponieważ miał kłopoty finansowe, lecz nie tylko on, ale również jeden z jego braci Ernest z Saksonii-Hildburghausen, a najstarszy Fryderyk posiadał największą część ziemi po ojcu, co doprowadziło do sporu.