Ozyrys (/oʊˈsaɪrɪs/, z egipskiego wsjrHart G., A Dictionary of Egyptian Gods and Goddesses, Routledge, 21 kwietnia 2006, p. 100, 213, ISBN 978-1-134-93012-8 [dostęp 2024-11-06] (ang.).) – w mitologii egipskiej bóg śmierci i odrodzonego życia, Wielki Sędzia zmarłych. Syn bogini Nut i boga Geba, brat Seta, Izydy i Neftydy. Poślubił Izydę, był władcą ziemi, podziemi i krainy umarłych (Pola Jaru). Miał dwóch synów: Anubisa z Neftydą i Horusa z Izydą. Główny ośrodek kultu: Abydos i Busiris.
Historia - Rodowód Imię „Ozyrys” to grecka wersja egipskiego imienia Asir (lub Wsir, Asar), które może oznaczać „Potężny”, „ten, który dostrzega tron” lub „ten, który zasiada na swoim tronie”. Z czasem Ozyrys zyskał również przydomek Un-nefer, który tłumaczy się jako „ten, który ujawnia, pojawia się lub ukazuje dobro i piękno”. Od V dynastii (około 2513-2374 p.n.e.) Ozyrys stał się członkiem Enneady (znanej także jako Wielka Enneada lub Enneada Heliopolis), grupy dziewięciu bóstw czczonych głównie w Heliopolis, choć ich wpływ rozprzestrzenił się również na inne części Egiptu. To wtedy Ozyrys zaczął być uważany za pierwsze dziecko Geba i Nut. Geb i Nut byli dziećmi Szu i Tefnut, którzy byli potomkami pierwszego boga, Atuma.