Przez wiele lat kierowała Katedrą Etnografii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego (1973–1999). Była współorganizatorką i dyrektorem Centrum Europejskiego UW (1992–1996), do 2020 była też wykładowczynią (emerytowaną) w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej oraz Centrum Europejskim UW. Prowadziła wykłady gościnne na Uniwersytecie w Lund, Belgradzie i Sofii, była stypendystką Fundacji Forda w London School of Economics and Political Science oraz École pratique des hautes études. Była Jean Monnet Lecturer w zakresie polityki kulturalnej Unii Europejskiej i Rady Europy (1996–2003).

Interesowała się antropologią kultury, antropologią ekonomiczną i teorią kultury, a od 1986 roku – europeistyką i integracją europejską. Prowadziła badania terenowe na Kurpiach i Podlasiu, w Mongolii, Macedonii, Bułgarii i Bretanii.

Wypromowała 165 magistrów, była promotorką 12 doktoratów. W latach 70. była autorką pomysłu tzw. laboratoriów etnologicznych, polegających na tym, że asystent przeprowadza studentów przez kolejne etapy procesu badawczego, zaczynając od postawienia pytania przez jego uzasadnienie, zapoznanie się ze stanem badań, przeprowadzeniem kwerendy bibliotecznej i archiwalnej, badań terenowych i napisaniem końcowego raportu.