Haakon I Dobry (norw. Håkon I (Haraldsson) Adelsteinsfostre den Gode) – król Norwegii w latach 933-961 z dynastii Ynglingów.
Życiorys Urodzony ok. 915–920 roku jako najmłodszy syn króla Norwegii Haralda I Pięknowłosego i Thory Morsterstang. Przyrodni brat Eryka zwanego Krwawym Toporem.
Za młodu przebywał w Anglii na dworze króla Athelstana (zm. 939), gdzie znalazł się w wyniku układu zawartego między angielskim królem a swoim ojcem. Podczas pobytu w Anglii Haakon został ochrzczony. Gdy doszły do niego wieści o śmierci ojca (ok. 933), który zjednoczył pod swym panowaniem Norwegię, Haakon postanowił powrócić do kraju i przejąć tam władzę. Przybywszy do Norwegii, przy pomocy angielskich wojsk i Norwegów niezadowolonych z okrutnych rządów Eryka Krwawego Topora, pozbawił swego brata królewskiego tronu (934), a następnie, po kilku latach walk, wygnał z kraju (945). W zamian za poparcie przeciwko Erykowi, król musiał obiecać swoim nowym poddanym przywrócenie praw i podatków, jakie obowiązywały za czasów Haralda Pięknowłosego.