24 sierpnia 1914 miała miejsce jego chirotonia na biskupa kaszyrskiego, wikariusza eparchii tulskiej i bielowskiej. W obrzędzie jako główny konsekrator wziął udział metropolita petersburski WłodzimierzСоловецкий святой XX века. новомученики, cвященноисповедники, преподобномученики, преподобно- исповедники и мученики Соловков. W 1917 został ordynariuszem tejże eparchii. Brał udział w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918. W 1923 otrzymał godność arcybiskupią. Bezskutecznie przeciwstawiał się konfiskacie majątku Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1922 i towarzyszącym jej aktom wandalizmu. W 1922 został aresztowany w Tule; w 1923 przeniesiony na katedrę kurską i obojańską. Od 1924, po kolejnym aresztowaniu i oskarżeniu o „agitację antyradziecką”, przebywał w łagrze urządzonym w dawnym Monasterze Sołowieckim. W warunkach obozowych podjął pracę nad opracowaniem jednolitego rytu Świętej Liturgii z udziałem biskupa, zbierając informacje o obyczajach lokalnych związanych z nabożeństwami odprawianymi przez hierarchów i starając się stworzyć jednolity wzór takich nabożeństw (w okresie jego uwięzienia na Sołowkach przebywało kilkuset kapłanów i 25 biskupów prawosławnych).