W 1808 roku został dowódcą artylerii konnej Gwardii Cesarskiej. Jako jej dowódca wyróżnił się w bitwie pod Wagram, gdzie stracił rękęNaczelny chirurg Gwardii Cesarskiej Dominique-Jean Larrey sporządził dla niego specjalną protezę, która do chwili obecnej jest przechowywana w Muzeum Armii w Paryżu.. Za wykazane męstwo został wtedy mianowany generałem brygady oraz otrzymał tytuł barona Cesarstwa.
Po powrocie do Francji w 1809 roku został komendantem szkoły artylerii w La Fère i był nim do 1814 roku. W 1814 roku został dowódcą artylerii w czasie obrony Paryża.
Po abdykacji Napoleona w 1814 roku opowiedział się po stronie króla Ludwika XVIII za co został wyróżniony Krzyżem Komandorskim Orderu św. Ludwika. Po powrocie Napoleona w marcu 1815 roku odmówił przyłączenia się do niego oraz zapobiegł przyłączeniu się do niego garnizonu La Fère.
Po ponownym powrocie na tron Ludwika XVIII został z dniem 6 października 1815 roku przeniesiony do rezerwy z dożywotnią rentą.
W czasie rewolucji lipcowej w 1830 roku w dniu 6 listopada 1830 roku został powołany do wojska, lecz nie objął żadnego stanowiska i ponownie został przeniesiony do rezerwy z dniem 22 marca 1831 roku.
Zmarł w Paryżu.
Awanse porucznik (1792) kapitan (1792) major (1803) pułkownik (1808) generał brygady (1809)