Ramenda wdrożył własne modele hodowli twórczej i zachowawczej: koniczyny białej, traw pastewnych i trawnikowych (gazonowych), facelii błękitnej, gorczycy białej, rzodkwi oleistej oraz żyta ozimego w użytkowaniu na poplony. Zgromadził prawdopodobnie najbogatszą w Polsce kolekcję odmian traw używanych do komponowania mieszanek trawnikowych, o różnych kierunkach użytkowania. Z prac o charakterze naukowym, które prowadził, na szczególną uwagę zasługują badania nad zmiennością, odziedziczalnością i współzależnością cech generatywnych koniczyny białej oraz nad mrozoodpornością odmian pszenicy ozimej.
Poza pracą zawodową sprawował wiele funkcji o charakterze społecznym. Był członkiem Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa (1966–1967), Rady Hodowlanej (1988–1993), koordynatorem hodowli i produkcji nasiennej koniczyny białej (1965–1980) i kupkówki pospolitej (do 1982 r.). Przez okres piętnastu lat był koordynatorem, a potem kierownikiem zespołu trójstronnej współpracy PRL – NRD – CSRS, w zakresie hodowli kupkówki pospolitej. Należał do współzałożycieli Związku Twórców Odmian Roślin Uprawnych (ZTORU), gdzie od 1996 r. sprawował funkcję członka zarządu, a w okresie 1996–1999 przewodniczącego Komisji Kwalifikacyjnej.